|
|
|
|
J a a r 2 0 0 2 3 april 2002 Woensdagavond zittend op de bank, ontdek ik een knobbel in mijn nek. Om precies te zijn aan de linkerkant ter hoogte van het sleutelbeen. Mijn vriendin, nu inmiddels mijn vrouw, raakte al in paniek. Nu raakt zij al snel in paniek!! We besloten om een afspraak te maken bij de huisarts. 5 april 2002 Eerste keer naar de huisarts. Zij vermoedde dat het een ontstoken lymfeklier of een vetknobbel was. Over 2 weken moest ik maar terug komen. 19 april 2002 Weer terug bij de huisarts. De knobbel zat er nog steeds en was iets groter geworden. Ik werd doorverwezen naar het ziekenhuis in Sittard en moest me melden bij afdeling Chirurgie. Ik had nog aan de huisarts gevraagd of ik me zorgen moest maken, zij meende van niet en was er nog steeds van overtuigd dat het om een vetknobbel ging. Een ontstoken lymfeklier kon het niet meer zijn, want die moest na die 2 weken weg zijn. 2 mei 2002 De eerste keer bij de Poli Chirurgie. Hun eerste indruk was ook nog steeds dat het om een vetknobbel ging. Voor de zekerheid moest ik de maar een echo van de knobbel laten maken. 21 mei 2002 Vandaag werd de echo gemaakt. Er werd niet alleen naar de knobbel aan de linkerkant gekeken, maar ook aan de rechterkant van mijn nek en onder mijn oksel. Dit vond ik al een beetje vreemd. Ik begreep niet wat ik zag op het scherm, was net een maanlandschap. De radioloog vertelde mij niets, hij zei alleen dat het om een vergrootte lymfeklier ging. Met een beetje argwaan en ongerustheid gingen we weer naar huis. Nu een week wachten voor de uitslag. 28 mei 2002 Terug in het ziekenhuis bij de Poli Chirurgie voor de uitslag van de echo. Het was geen vetknobbel. Voor volgende onderzoeken werden we doorverwezen naar de Poli Interne Geneeskunde. De behandelend arts bij Chirurgie vertelde ons op voorhand dat er bij de Interne Geneeskunde lange wachttijden waren, maar zij ging bellen naar die afdeling. Na 10 minuten kwam ze terug en had ons een hoop te vertellen. In overleg met de internist gingen ze 2 onderzoeken doen, om te achterhalen wat die knobbel nu precies was. Een onderzoek was onder narcose een stukje weefsel weg nemen uit de knobbel.(biopsie). Het ander onderzoek was, dat er ter plaatse met een flinke spuit cellen werden weggenomen ( punctie). Die werden op kweek gezet. Vervolgens deelde zij ons nog mede, dat we over 2 dagen bij de internist terecht konden!!!!!!????? En die wachtlijsten dan, dacht ik. 30 mei 2002 Vandaag maakte ik kennis met Dr. Erdkamp, de internist. 's Morgens op mijn werk heb ik stiekem de brief gelezen die van de radioloog bestemd was voor de internist. Hierin las ik dat het om een "vergrootte Lymfeklier van 2.5 cm ging en dit was abnormaal". Ik ben toen op internet gaan zoeken, namelijk bij www.gezondheidsplein.nl. Heb toen bij diagnose dit ingevuld en meteen kwam de Ziekte van Hodgkin naar voren. Vanaf dat moment was het voor mij duidelijk. Ik voelde het! Ik heb dit ook gevraagd aan Erdkamp. Hij keek vreemd, eigenlijk een beetje verbaasd alsof hij dacht, hoe weet je dat?. Hij zei meteen dat als het de ziekte van Hodgkin was, het goed te verhelpen was. Maar hij kon niets met zekerheid zeggen, we moesten afwachten op de uitslag van de biopsie.Wel wilde hij dat er een longfoto gemaakt werd en er moest bloed geprikt worden. 5 juni 2002 Vandaag werd ik geopereerd, thans de biopsie werd uitgevoerd. Het was allemaal goed verlopen. Ben alleen erg geschrokken van het litteken. Had niet verwacht dat de snee zo groot zou zijn. Het viel mee allemaal. 11 juni 2002 De dag van de waarheid. Helaas moesten we pas om 16.20 uur bij Dr. Erdkamp komen. De dag duurde dus ontzettend lang. Eenmaal daar aangekomen met mama Nieling en papa Dukers was het aftellen begonnen. Ja, daar mochten we naar binnen. Aan het gezicht van Dr. Erdkamp was niets te zien. We zijn gaan zitten en hij deelde ons mede dat het inderdaad de ziekte van Hodgkin was. Het nieuws kwam aan als een bom. De eerste uren en dagen erna was het stil van verbaasdheid. Dat kon toch niet bij mij... Tevens kreeg ik van de secretaresse een waslijst mee met datums en tijdstippen van onderzoeken. Beenmergpunctie, CT-scan, enz. 14 juni 2002 Beenmergpunctie, oeps zeg ik nu. Omdat ik weet wat het is. Om 8.00 uur had ik de afspraak in het ziekenhuis. Ik was eigenlijk niet bang om eerlijk te zijn. Het is wel geen prettig onderzoek Er wordt met een "dikke" naald beenmerg uit je botten gezogen. In eerste instantie kunnen ze dat verdoven maar dat stuk dat ze het beenmerg daadwerkelijk uit mijn botten trekken dat voel je tot in de toppen van je tenen. Maar het viel achteraf allemaal wel mee. Ik kon meteen mee naar huis en heb me de rest van de dag wel rustig gehouden. 16 juni 2002 Vandaag ben ik begonnen met het drinken van de contrastvloeistof. Vandaag 100 ml en morgen 400 ml en overmorgen, dinsdag dus nog de laatste 100 ml. Het is vies spul maar met een beetje limonadesiroop is het wel te doen. Vandaag was trouwens ook de dag dat we eens wat leuks nieuws kregen. Mijn schoonzusje kwam ons vertellen dat we tantes werden. 18 juni 2002 Vandaag ben ik onder de CT scan geweest. Omdat ik ook nog een galiumscan kreeg moest ik ook nog een spuit halen. Deze hebben ze voor de CT scan gezet. Dit stelt allemaal niet zo veel voor. Mijn vriendin en mijn mama zijn mee geweest. Voordat zij de koffie in het restaurant op hadden was ik al klaar. 20 juni 2002 Dit is twee dagen nadat ik de spuit heb gekregen. Thuis maakte ik veel grapjes over alle "rotzooi" die ze me inmiddels in mijn lichaam hadden geduwd. Ik zei;'Nog even en ik geef licht in het donker'. Maar vandaag ging van alles mis. Ik zou de galiumscan eigenlijk om 09.00 uur krijgen, toen werd het 11.00 uur en toen weer 13.00 uur en uiteindelijk werd het 1500 uur. Fff eindelijk. Een galiumscan maakt foto's en op die foto's kun je zien waar activiteit zit, dus kanker. Nu waren alle onderzoeken afgerond en nu was het wachten op alle uitslagen om te weten hoe het met mij ervoor stond. 26 juni 2002 Om 09.30 uur kregen we de uitslag bij Dr. Erdkamp. Ik zat in fase twee zoals ze dat noemen. Dus wel uitzaaiingen. Er zat dus een gezwel in mijn nek en een tussen hart en longen. Hij vertelde mij dat ik twaalf chemokuren zou ondergaan. De zogenoemde ADBV kuur. Die werden in het ziekenhuis te Sittard gegeven. Hij ging niet te zeer op de details in van de kuren dat zou allemaal plaatsvinden op het intake gesprek op afdeling 17. Het was, hoe gek het ook klinkt, een fijn gesprek. Ik had er vertrouwen in dat het helemaal goed zou komen. 28 juni 2002 Het intake gesprek, oei, oei wat een emotionele gebeurtenis is dat geweest. Mijn mama en schoonmama en uiteraard mijn vriendin zijn met me mee gegaan. Ingrid heeft ons te woord gestaan. We kregen koffie en thee. Kort samengevat vertelde ze een hoop. Ik kon een hoop bijwerkingen krijgen maar met de nadruk op kon. Het hoefde allemaal niet. Eigenlijk was ik er klaar voor. Helemaal klaar om die rot ziekte de verdrijven. Laat maar komen. Woensdag 3 juli 2002 zou ik mijn eerste Chemo krijgen. 3 juli 2002 tot en met 4 december 2002 Eerste chemokuur. Ik wist niet wat me te wachten stond. Ik was heel zenuwachtig en werd zelfs als misselijk. Toen de kuur eenmaal "liep" viel er heel veel van me af. Nu was het 3 uurtjes zitten blijven. Daarna weer naar huis. Later op de dag werd ik al een beetje misselijk. Dit heeft zo'n 3 dagen geduurd. Zo dit was de eerste, nog 11 te gaan. Iedere kuur werd om de 2 weken gegeven, allemaal op de woensdag. Dit hield dus in dat ik dan de dinsdag bloed moest laten prikken en daarna na Dr. Erdkamp. Tussendoor heb ik op 1 oktober nog een longfoto moeten maken. Hierop was te zien, dat het gezwel tussen hart en longen "nagenoeg" weg was! Dit was toch weer een beetje goed nieuws. Nog 2 maandjes volhouden. Eindelijk was het 4 december..........laatste kuur!!!!!!!!!!!!! Toen ik thuis kwam was het hele huis versierd. Slotrede 2002. Het is een moeilijk jaar geweest maar ik heb keihard gevochten en zoals het er nu naar uitziet gewonnen, thans dat dacht ik toen. Achteraf gezien is het wel te doen geweest. We hebben een leuke en emotionele oud en nieuw gehad. Vooral mijn vriendin was blij dat we aan een nieuw jaar konden beginnen en hopelijk een gezond jaar zonder ziekenhuis. |